ОХУ-ын Ерөнхийлөгч В.Путин ирэх 7 хоногт БНХАУ-д айлчилна
Монголын улс төр нэг л шөнө эргэв. Өчигдөрхөн “хотын эзэн” шиг аашилж байсан Х.Нямбаатар өнөөдөр Ерөнхий сайдын нэг шийдвэрийн өмнө улс төрийн хамгаалалтгүй үлдлээ. Н.Учрал түүнийг Нийслэлийн Засаг даргын албан тушаалаас чөлөөлөхөө мэдэгдсэн нь улс төрд хэн нь илүү эрх мэдэлтэй вэ гэдгийг харуулсан хүчний ил тод тунхаглал байлаа. Хамгийн эхний асуудал нь хууль.
Монгол Улсын Засаг захиргаа, нутаг дэвсгэрийн нэгж, түүний удирдлагын тухай хуулийн 64 дүгээр зүйл Ерөнхий сайдад нийслэлийн Засаг даргыг огцруулах бүрэн эрхийг тодорхой олгосон байдаг. Тэр дундаа “хууль тогтоомжийг удаа дараа, эсвэл ноцтой зөрчсөн” тохиолдолд Ерөнхий сайд өөрийн санаачилгаар хүртэл огцруулах боломжтой гэж заасан.
Өөрөөр хэлбэл энэ шийдвэр улс төрийн маргаантай байж болох ч хууль зүйн хувьд бол эрх мэдлийн хүрээндээ гарсан шийдвэр.
Иргэд “НИТХ эсэргүүцвэл яах вэ?”, “Хотын даргыг ингэж шууд огцруулж болдог юм уу?” гэж асууж байна. Хариулт нь болдог, бас хуультай.
Өөрөөр хэлбэл Хотын даргыг томилдог систем нь орон нутгийн ардчилал мэт харагдавч, эцсийн товчлуур нь Төрийн ордонд байдаг.
НИТХ юу хийж чадах вэ?
Тогтоол гаргана.
Мэдэгдэл хийнэ.
Нам дотроо гомдоллоно.
Сошиалд бухимдана.
Хэвлэлээр “улс төрийн хэлмэгдүүлэлт” гэж орилно.
Хэрэв процесс зөрчсөн гэж үзвэл шүүхэд хандана.
Гэхдээ тэд юу хийж чадахгүй вэ?
Ерөнхий сайдын шийдвэрийг хүчингүй болгож чадахгүй.
Энэ бол хууль.
Х.Нямбаатарын үед Улаанбаатар хот асар их мөнгө, асар том тендер, асар их төвлөрсөн эрх мэдлийн талбар болсон гэж иргэд ярих нь бий. Метро, түгжрэл, газар чөлөөлөлт, худалдан авалт, нийтийн тээврийн шинэчлэл гээд олон их наядын эргэлт хот дээр төвлөрсөн. Ийм үед хотын даргын суудал улс төрийн хамгийн үнэтэй суудлын нэг болдог.
НИТХ-д тэрсэх хүч байхгүй. Тэдэнд улс төрийн дуу хоолой байж болно, гэхдээ шийдвэрийг буцаах кноп байхгүй.
0
0
0
0
0
0
0
0
